Vault v5.0.04.22 Apk For Android

✔Vault v5.0.04.22 Apk For Android✔ 
-မိမိတို႔ ဖုန္းထဲက Video ေတြ၊Photo ေတြ၊ Sms Message ေတြ၊Facebook Message ေတြ၊ကို Hide ထား ဖြက္ထားေပး လို႔ရမယ့္ "Vault v5.0.04.22" ဆိုတဲ့ Application ေလးတစ္ခု Latest Version ေလးတစ္ခုကို တင္ေပးလိုက္ပါၿပီ။
App ေတြကို Lock ခ်လို႔ရတဲ့ Feature ပါ ပါဝင္ထားတာမို႔လည္း User မ်ား ႀကိဳက္ႏွစ္သက္ေစမွာပါ-

-Apk File Size 3MB ႐ွိၿပီး
-Android OS Version 2.0.1 နဲ႔ အထက္႐ွိထားတဲ့ ဖုန္းမ်ားမွာ ထည့္သြင္း install လုပ္၍ အသံုးျပဳႏိုင္ပါလိမ့္မယ္-

-ေအာက္က လင့္ခ္ မွာေဒါင္းလုပ္ရယူပါ-

♨ http://www.mediafire.com/?v2ktwazxd9u3h1i 
credit to ကိုေဇာ္သြင္(နည္းပညာ)

ကယားလူမ်ဳိးတို႕၏ ေဂး(ေခၚ)ေတာလိုက္ပြဲ

ေဂးဆိုသည္မွာ ရပ္ရြာနယ္ေျမ၊ ေဒသဟူ၍ အနက္အဓိပၸါယ္ရပါသည္။ ကယားတို႕သည္ ေဂး(ေခၚ) ေတာေကာင္လိုက္ပြဲက်င္းပျခင္းသည္ အေရးပါသည့္ ရိုးရာဓေလ့ထံုးစံပြဲတစ္ရပ္ျဖစ္ပါသည္။

ေဂး(ေခၚ)ေတာေကာင္လိုက္ပြဲက်င္းပရျခင္း၏ ရည္ရြယ္ခ်က္မွာ မိမိတို႕ပိုင္ရပ္ရြာနယ္ေျမေဒသ အစရွိသည္မ်ား မပ်က္စီးဘဲ တည္ၿမဲေစရန္ ေရေျမေတာေတာင္ေစာင့္နတ္မ်ားတို႕က ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ ကာကြယ္ရန္ ယဇ္ပူေဇာ္ပသျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ေရွးအခါက ကယားတို႕သည္ ေဂး(ေခၚ)ေတာေကာင္လိုက္ပြဲကို တစ္ႏွစ္လွ်င္ ႏွစ္ႀကိမ္သံုးႀကိမ္အထိ က်င္းပေလ့ရွိပါသည္။ ငါးႏွစ္ တစ္ႀကိမ္၊ ခုႏွစ္ရက္ တစ္ပတ္ၾကေအာင္ ႀကီးက်ယ္ခမ္းနားသည့္ ေတာေကာင္လိုက္ျခင္းမ်ဳိးကိုလည္း က်င္းပေလ့ရွိသည္။ ထိုပြဲေတာ္မ်ားကို က်င္းပသည့္အခါ ဖားစည္မ်ားကိုတီးၿပီး ဂါထာ၊ မႏၱန္မ်ားကို ရြတ္ဆိုၾကပါသည္။ ယင္းပြဲေတာ္ရက္တစ္ပတ္ အတြင္း ေတာ္ေကာင္မ်ားကို ေန႕စဥ္ရက္ဆက္လိုက္ေနၾကၿပီး အိမ္ေနသူမ်ားအားလံုးတို႕သည္လည္း အလုပ္မလုပ္ၾကေခ်။ ကယားတို႕သည္ ေဂးပြဲကို ေက့ထ်ဳိးဘိုးပြဲေတာ္က်င္းပၿပီးစီးသည့္ ေႏြရာသီတြင္ တစ္ႀကိမ္ႏွင့္ မိုးတြင္းေတာင္ယာစပါးေကာက္ပဲသီးႏွံစိုက္ပ်ဳိးၿပီးစီးသည့္အခ်ိန္တြင္ တစ္ႀကိမ္ က်င္းပေလ့ ရွိပါသည္။

                       

ကယားတို႕ ေဂး(ေခၚ)ေတာေကာင္လိုက္ပြဲက်င္းပပံုမွာ ေတာေကာင္လိုက္မည့္ ေန႕ရက္ကို သတ္မွတ္ႏိုင္ရန္ သံုးရက္ႀကိဳတင္၍ ၾကက္ရိုးထုိးၿပီး၊ ေန႕ေကာင္းရက္ျမတ္ကို ေရြးၾကပါသည္။ ေတာေကာင္ လိုက္ပြဲအျဖစ္ ေရြးယူသတ္မွတ္ေသာေန႕တြင္ နံနက္မိုးလင္းမွစ၍ ေတာေကာင္လိုက္သူမ်ား ရပ္နားသည္အထိ မည္သူမွ် ရြာတြင္းတြင္လည္းေကာင္း၊ ရြာအျပင္တြင္ လည္းေကာင္း အလုပ္အလုပ္ရသည့္အျပင္ အသားကိုလည္း မစားရ၊ အိမ္ထဲမွာပင္ ၿငိမ္သက္စြာ ေနၾကရသည္။ အေ၀းမွလာသည့္ ဧည့္သည္မ်ားကိုလည္း ေတာေကာင္လိုက္ေနခ်ိန္အတြင္း ရြာတြင္းသို႕ ၀င္ေရာက္ျခင္းကို တားျမစ္ၾကသည္။ ရြာတြင္ ေတာေကာင္ လိုက္ပြဲက်င္းပေနျခင္းကို ရပ္ေ၀းမွ ဧည့္သည္မ်ားသိရွိႏိုင္ရန္ ရြာတြင္းသို႕၀င္ေသာ အ၀င္လမ္းမ်ားထိပ္တြင္ သစ္ကိုင္းမ်ားျဖင့္ ပိတ္ထားေလ့ရွိပါသည္။

        ေတာေကာင္လိုက္ပြဲက်င္ပသည့္ေန႕တြင္ ထမင္းထုပ္ကိုယ္စီျဖင့္ လက္နက္မ်ားႏွင့္အတူ ရြာအျပင္ဘက္ လမ္းဆံုတြင္ စု႐ံုးၾကပါသည္။ ထိုအခါေတာေကာင္ေပါမ်ားသည့္ေနရာကို တိုင္ပင္ေဆြးေႏြးၾကသည္။ ေတာေကာင္လိုက္ရာတြင္ ယဇ္ပူေဇာ္ရန္ ဂ်ီ(ေခ်) သတၱ၀ါရရွိရန္ ဓေလ့ထံုးစံရွိပါသည္။ ေခ်မရပါက က်ားမွအပ အျခားသတၱ၀ါေကာင္မ်ားျဖင့္လည္း ယဇ္ပူေဇာ္ႏိုင္သည္။ အကယ္၍ ေတာလိုက္ရာ၌ မည္သည့္သတၱ၀ါမွ် မရပါက ေတာေကာင္ရသည္အထိ ဆက္လက္ ေတာလိုက္ၾကပါသည္။

ေတာေကာင္လိုက္ပြဲက်င္းပေနစဥ္တြင္ ရြာတြင္ေနခဲ့ေသာ ရြာသားမ်ားအားလံုးတို႕သည္ ေတာေကာင္လိုက္သူမ်ား ျပန္လာသည္အထိ ဥပုသ္ေစာင့္ၾကသည္။ ထိုသို႕ျပဳလုပ္ရျခင္းမွာ ေတာေကာင္လိုက္သူမ်ား ေဘးအႏၱရာယ္မ်ား တစ္စံုတစ္ရာမျဖစ္ေစရန္အတြက္ ျဖစ္ပါသည္။ ေတာေကာင္လိုက္ရာတြင္ ႀကီးမားေသာ ေတာေကာင္မ်ားႏွင့္ အျခားအေကာင္မ်ားရရွိပါက ရြာသို႕ သတင္းပို႕ေပးရပါသည္။ ထိုအခါ ရြာတြင္ ေနခဲ့သူမ်ားက ထမင္းေခါင္ရည္အစရွိသည့္ စားဖြယ္မ်ားျပဳလုပ္ၿပီး ႀကိဳဆိုၾကပါသည္။

ေတာလိုက္၍ ရလာေသာအေကာင္မ်ား၏ အသားမာ်းကို အိမ္တိုင္းအညီအမွ်ေစ့ေအာင္ ေ၀ေပးရန္ ျပဳလုပ္ရသည္။ က်န္ရွိေသာ အရိုးမ်ား၊ ေခါင္းႏွင့္ အသည္းမ်ားအားလံုးကို ခ်က္ျပဳတ္၍ က်က္ေသာအခါ ေဂးဖု(ေခၚ)အႀကီးအကဲက ဦးေဆာင္၍ ေတာေကာင္၏ အရိုးႏွင့္အသားမ်ဳိးစံုအနည္းငယ္စီ စုပံုထားၿပီး ဂါထာ မႏၱန္ဆိုကာ ေဂးဖုေခၚသစ္ပင္ေပၚ၌ ယဇ္ပူေဇာ္ပသတင္ထားရသည္။ နတ္ပူေဇာ္တင္ထားၿပီးေသာအခါ ထူး(ေခၚ) ကၽြဲဂ်ဳိခရာကို သံုးႀကိမ္သံုးခါက်ယ္ေလာင္စြာ မႈတ္ေပးရသည္။ ထိုသို႕မွဳတ္ျခင္းမွာ ယဇ္ပူေဇာ္ပြဲၿပီးေၾကာင္း ခြဲေ၀ေပးေသာ အသားမ်ားကို မည္သူမဆို စားႏိုင္ၿပီျဖစ္ေၾကာင္း အသိေပးသည့္ သေဘာမ်ဳိးျဖစ္ပါသည္။

နတ္စာပူေဇာ္ပသမႈျပဳလုပ္ၿပီးသည္အခါ အသားမ်ားကို ေတာေကာင္လိုက္သူမ်ားအားလံုး တစ္ေပ်ာ္တစ္ပါး စားၾကပါသည္။ ဟိုတစ္စုသည္တစ္စု၀ိုင္းထုိင္ၾကၿပီး ေတာေကာင္လိုက္ပံု၊ ပစ္ခတ္ပံု၊ ဖမ္းယူရရွိပံုစသည္မ်ားကို ေျပာဆိုၾကၿပီး ညေနပိုင္းမိုးခ်ဳပ္အခ်ိန္တြင္ ရုတ္သိမ္းၿပီး ေနအိမ္အသီးသီးသို႕ ျပန္သြားၾကပါသည္။

ကယားလူမ်ဳိး(၉)မ်ဳိး၏ ၀တ္စားဆင္ယင္ပံုမ်ား

အတတ္ႏိုင္ဆံုး ရွာေဖြေပးခဲ့ေပမယ့္ စိတ္မေကာင္းစြာနဲ႕ပဲ ကယန္းလထရဲ႕ ၀တ္စားဆင္ယင္မႈသမိုင္းကို ရွာမေတြ႕ခဲ့ပါဘူး။ က်န္တဲ့လူမ်ဳိး(၈)မ်ဳိးကေတာ့ ရွိတဲ့အတြက္ တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ကယားျပည္နယ္ရဲ႕ ရိုးရာအေမြအႏွစ္ေတြကို ျမန္မာတစ္ႏိုင္ငံလံုးသာမကဘဲ တစ္ကမၻာလံုးသိေအာင္ ရည္ရြယ္ပါတယ္။

ကယား

ေရွးယခင္က ေယာက်္ားမ်ားဆံထံုး ထံုး၍ အျဖဴေရာင္ေခါင္းေပါင္း ေပါင္းသည္။ အနီေရာင္ ေဘာင္းဘီတိုႏွင့္ အက်ႌအျဖဴေရာင္အနီကြက္ ေရွ႕ကြဲေနာက္ကြဲကို ၀တ္ၾကသည္။ အ၀တ္အထည္ မ်ားမွာ ဂ်ပ္ခုတ္ထည္မ်ားျဖစ္သည္။ နားေပါက္ေဖာက္ၿပီး နားဆြဲအခၽြန္မ်ား ဆြဲထားသည္။

          အမ်ဳိးသမီးမ်ားသည္ ဆံထံုး ထံုး၍ အနီေရာင္ပု၀ါေပါင္းသည္။ လံုခ်ည္မွာ အနီေရာင္ျဖစ္ၿပီး ဒူးဆစ္အထက္နားအထိရွည္သည္။ ဒူးဆစ္တစ္ဘက္စီတြင္ ခ်ည္ကိုသစ္ေစးသုတ္ထားသည့္ (ကဘု) ေခၚ ခ်ည္ေခြကို ၀တ္ဆင္ထားပါသည္။ ခ်ည္ေခြ၏ အေလးခ်ိန္မွာ (၅၀)က်ပ္သားမွ တစ္ပိႆာအထိ ေလးပါသည္။ အကႌ်အျဖစ္ ၿခံထည္ကိုညာသိုင္းၿပီး လံုခ်ည္အေပၚအထိ ဖံုး၍ ၿခံဳထားပါသည္။ ၿခံဳထည္မွာအနက္ေရာင္ျဖစ္ပါသည္။ ခါးတြင္ အျဖဴေရာင္ခါးစည္း စည္းထားပါသည္။ ခါးစည္းမွာ (၅)ေပ ရွည္ပါသည္။ အေပၚဆံုးတြင္ အနီေရာင္ၿခံဳထည္ လႊမ္းၿခံဳထားပါသည္။ နားတြင္ ေငြနားေတာင္း၊ ေငြနားဆြဲခၽြန္မ်ားကို ဆြဲထားၿပီး လက္တြင္ ေငြလက္ေကာက္မ်ား တစ္ကြင္းမွ သံုးကြင္းအထိ ၀တ္ဆင္ ထားပါသည္။ လည္တြင္ ေငြဒဂၤါးမ်ားကို ႀကိဳးသီၿပီး ဆြဲထားပါသည္။ ေျခက်င္းတြင္ ပုတီးေစ့မ်ားကို ႀကိဳးစီတန္း၍ ကံုးပက္ထားပါသည္။

ေဂခို

ေယာက်္ားမ်ား ေရွ႕ကြဲေနာက္ကြဲအျဖဴေရာင္သင္တိုင္းမ်ားကို ၀တ္ၾကသည္။ ဆံထံုး ထံုး၍ ေခါင္းေပါင္း ေပါင္းသည္။ ေဘာင္းဘီမွာအျဖဴေရာင္ျဖစ္သည္။ အမ်ဳိးသမီးမ်ား ဆံပင္ရွည္ေနာက္ဆံထံုးၿပီး (၄)ေထာင့္ပု၀ါကို ေထာင့္စြန္းႏွစ္ဘက္မွဆြဲကာ ငယ္ထိပ္မွ ေမးေစ့သို႕ခ်ထားသည္။ အျဖဴေရာင္သင္တိုင္းႏွင့္ အနီခံ၍ အနက္ေရာင္ျဖင့္ ေဖာက္ထားေသာ ထမီကို ၀တ္ၾကသည္။ ဖားစည္ပံုရွိေသာ နားေတာင္းကို ပန္ၿပီး ေငြျပားကို သီ၍ ဆြဲထားၾကသည္။ လက္တြင္ ေငြလက္ေကာက္မ်ား ၀တ္ဆင္ထားၾကသည္။

ကယန္း(ပေဒါင္)

ေရွးအခါက ေယာက်္ားမ်ားသည္ ဆံထံုး ထံုးၿပီး ေခါင္းေပါင္းအျဖဴေရာင္ကို ေပါင္းပါသည္။ အျဖဴေရာင္ ေဘာင္းဘီတိုႏွင့္ အက်ႌအျဖဴေရာင္ေရွ႕ကြဲေနာက္ကြဲသင္တိုင္းကို ၀တ္ဆင္ထားပါသည္။ ပြဲလမ္းသဘင္ သြားသည့္အခါ ခါးတြင္ ေငြဒါးေျမွာင္၊ ေငြဒါးလြယ္ လြယ္ထားပါသည္။ နားေဖာက္ၿပီး နားဆြဲခၽြန္ ဆြဲထားပါသည္။

မိန္းမမ်ား ဦးေခါင္းထိပ္တြင္ ဆံထံုး ထံုးၿပီး ၀ါးဘီးႀကီးတစ္ခုႏွင့္ ၀ါးဘီးငယ္တစ္ခုကို စိုက္ထားပါသည္။ ဒူးဆစ္အထိရွည္ေသာ အနက္တစ္ပိုင္းႏွင့္ အနီေရာင္တစ္ပိုင္ ထမီကို ၀တ္ပါသည္။ အက်ႌမွာ အျဖဴေရာင္ျဖစ္ၿပီး ေရွ႕ကြဲေနာက္ကြဲသင္တိုင္းျဖစ္သည္။ လည္ပင္းတြင္ ေၾကးေခြမ်ားကို စြပ္ထား ပါသည္။ ေၾကးေခြ၏ေအာက္ပိုင္း လည္ဂုတ္တြင္  ေၾကးေခြကေလးမ်ားကို အထိန္းသေဘာေဒါက္လိုက္ စြပ္ထားပါသည္။ ဒူးေအာက္ပိုင္းႏွင့္ ေျခသလံုးတို႕တြင္ ေၾကးေခြမ်ား စြပ္ထားပါသည္။ နားေပါက္က်ယ္က်ယ္ထားၿပီး ေငြနားဆြဲမ်ား၊ နားေတာင္းမ်ား ၀တ္ဆင္ၾကသည္။ လည္တြင္ ေငြျပားမ်ားကိုသီ၍ ဆြဲထားပါသည္။ ေခါင္းေဆာင္အျဖဴေရာင္ကို ေပါင္းထားၿပီး ဆံထံုးကို ေငြဆံထံုးျဖင့္ ထိုးထားပါသည္။

ယင္းေဘာ္

ေယာက်္ားမ်ား အနက္ေရာင္ေဘာင္းဘီတို၊ အကႌ်အျဖဴေရာင္ ေရွ႕ကြဲကို ၀တ္ဆင္သည္။ ဆံထံုး ထံုးၿပီး ေခါင္းေပါင္းအျဖဴေရာင္ကို ေပါင္းထားသည္။ နားေဖာက္၍ နားဆြဲခၽြန္ဆြဲထားပါသည္။ ဒူးဆစ္ ေအာက္ပိုင္းတြင္ သစ္ေစးအမဲေရာင္သုတ္ထားသည့္ ခ်ည္အမဲကိုပတ္ထားသည္။ ေၾကြေစ့မ်ားကို ေခါင္းပတ္နဖူးတစ္၀ိုက္တြင္ သီဆြဲထားသည္။ လည္ပင္းတြင္ ေၾကြပုတီးမ်ားကို အဆင့္ဆင့္စြပ္ထားသည္။

မိန္းမမ်ား အနက္ေရာင္ထမီကို၀တ္ၿပီး သစ္ေစးသုတ္ႀကိဳးေခြကို ဒူးဆစ္ေအာက္တြင္ ပတ္ထားသည္။ ခါးတြင္ ပု၀ါအျဖဴေရာင္စည္းၿပီး အစကို ဒူးအထိခ်ထားသည္။ အကႌလက္ရွည္ အနက္ေရာင္၀တ္ၿပီး ၿခံဳထည္အနက္ေရာင္လႊမ္းၿခံဳထားသည္။ ေယာက်္ားမ်ားကဲ့သို႕ ေခါင္းေပါင္း ေပါင္းၿပီး နဖူးတစ္၀ိုက္တြင္ ေၾကြေစ့မ်ား သီဆြဲထားသည္။ ေငြျပားလည္ဆြဲကို သီဆြဲထားပါသည္။ လက္တြင္ ေငြလက္ေကာက္မ်ား ၀တ္ထားသည္။ နားေပါက္ေဖာက္၍ ေငြနားေတာင္း၊ နားဆြဲမ်ား ပန္ဆင္ၾကသည္။ ခါးတြင္ ေၾကြေစ့မ်ားကို သီ၍ ခါးပတ္ၾကသည္။

ကယန္းလထ

မိုႏူ

ေယာက်္ားမ်ားႏွင့္ အမ်ဳိးသမီးမ်ား ၀တ္စားဆင္ယင္မႈမ်ား ကယားလူမ်ဳိးစုႏွင့္ ဆင္တူပါသည္ ထူးျခားခ်က္တစ္ရပ္မွာ ကယားလူမ်ဳိးစုတို႕က အနီေရာင္ကို၀တ္ဆင္ၿပီး၊ မိုႏူလူမ်ဳိးစုသည္ အနက္ေရာက္ကို ၀တ္ဆင္ပါသည္။ မိုႏူအမ်ဳိးသမီးမ်ားသည္ ေခါင္းစည္းအနက္၊ ၿခံဳထည္အနက္၊ အတြင္းခံအက်ႌအနက္ႏွင့္ အနက္ေရာင္ထမီတိုကို ၀တ္ဆင္ၾကသည္။ ခါးတြင္ ခါးစည္းမွာ အျဖဴေရာင္ ျဖစ္သည္။ ဒူးဆစ္တြင္လည္း အမ်ဳိးသမီးကဲ့သို႕ ခ်ည္ေခြစြပ္ထားပါသည္။ ေငြလက္ေကာက္၊ ေငြနားေတာင္းကို ၀တ္ဆင္ထားၾကသည္။ လည္တြင္ ေငြျပားမ်ားႏွင့္ လျခမ္းသ႑ာန္ ေငြျပားကို သီကံုးၿပီး ဆြဲထားၾကသည္။

ကေယာ

ေယာက်္ားမ်ားဦးထိပ္တြင္ ဆံထံုး ထံုးၿပီး ေခါင္းေပါင္းအနီေရာင္ ေပါင္းထားသည္။ အနီခံၿပီး အနက္ေရာင္ေဖာက္ထားသည့္ ေဘာင္းဘီတိုကို ၀တ္ဆင္ၾကသည္။

အမ်ဳိးသမီးမ်ားသည္ အနက္ေရာက္ ထမီကို၀တ္ဆင္ၾကသည္။ အနီခံ၍ အနက္ေရာင္ ေဖာက္ထားသည့္ အက်ီ၀တ္ၾကသည္။ လည္ပင္းတြင္ ေၾကးေခြ၊ ပုတီး၊ လျခမ္းသ႑ာန္ လည္ဆြဲ ဆင္ယင္ၾကသည္။ နားတြင္ နားဆြဲမ်ား၊ ေငြကြင္းမ်ား ဆင္ထားၾကသည္။ လက္တြင္ ေငြလက္ေကာက္ ၀တ္ဆင္ၿပီး ဒူးဆစ္ေအာက္ပိုင္းတြင္ ေၾကးေခြစြပ္ထားၾကသည္။ ဆံထံုး ထံုးၿပီး ၀ါးဘီးျဖင့္ စိုက္ထားသည္။

ယင္းတလဲ

ေယာက်္ားမ်ား ေဘာင္ဘီျဖဴႏွင့္ ရွပ္အက်ႌကို ၀တ္ထားၾကသည္။ ပန္းေရာင္ ေခါင္းေပါင္း ေပါင္းၾကသည္။

အမ်ဳိးသမီးမ်ားသည္ အက်ႌအျဖဴေရာင္၀တ္ၿပီး အစိမ္းေဖာက္ႏွင့္ ထမီအနီေရာင္ခံၿပီး အစိမ္းေဖာက္သည္ကို ၀တ္ဆင္သည္။ ေငြျပာမး်ားကို သီၿပီး ဘယ္ညာစလြယ္သိုင္းၿပီး ဆင္ယင္ၾကသည္။

ေဂဘား

ေယာက်္ားမ်ား သင္တိုင္းအျဖဴေရာင္ႏွင့္ အနက္ေရာင္ေဘာင္းဘီကို ၀တ္ဆင္ၾကသည္။ နားေပါက္ ေဖာက္ၿပီး ေယာင္ထံုးသည္။ ၀ါးဘီအငယ္ထည့္၍ ထံုးၾကသည္။ ေခါင္းေပါင္း ေပါင္းၾကသည္။

မိန္းမမ်ား အနီေရာင္ခံၿပီး အစိမ္းေဖာက္သည့္ထမီ၊ သင္တိုင္းအျဖဴေရာင္ကို ၀တ္ဆင္ၾကသည္။ ပု၀ါကို ဆံထံုတြင္ ပတ္ထားၾကသည္။ ပယင္းပုတီး၊ ေငြျပားမ်ားကို သီဆြဲၾကသည္။

S.Htoowai

လြိဳင္ေကာ္ၿမိဳ႕ျဖစ္ေပၚလာပံုသမိုင္း

        လြိဳင္ေကာ္ၿမိဳ႕ကို ကယားလူမ်ဳိးတိုက (ဆိရိေဒါ)ဟုေခၚသည္။ ဆိရိေဒါသည္ ဆိရိရြာဟု အဓိပၸါယ္ရသလို ၾကက္ရိုးထိုး၍ ေအာင္ျမင္သည္ဟူ၍လည္း အဓိပၸါယ္ရပါသည္။

        ဆိရိေဒါဟုေခၚဆိုရျခင္းမွာ ေရွးႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာက လြိဳင္ေကာ္ၿမိဳ႕ကို ျဖတ္သန္းစီးဆင္းလ်က္ရွိေသာ ဘီလူးေခ်ာင္းအေရွ႕ဘက္ကုန္းျမင့္ေနရာတြင္ ကယားအမ်ဳိးသား(၄)ဦးတို႕က ေတာကိုခုတ္ထြင္ရွင္းလင္းၿပီး ၾကက္ရိုးထိုးကာ မဂၤလာရွိသည္ဟုယူဆေသာေၾကာင့္ ရြာကိုတည္ေထာင္ခဲ့သည္။ ေနာင္အခါတြင္ ဘီလူးေခ်ာင္း တစ္ေလွ်ာက္တြင္ ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္မႈျဖင့္သြားလာသည့္ ရွမ္းအမ်ဳိးသား(လံုးဆိရိ)သည္ ကယားတို႕ ႏွစ္သက္ေသာ ကြမ္းသီး၊ ကြမ္းရြက္၊ ေဆး၊ ဆားအစရွိေသာ ပစၥည္းမ်ားကိုလာေရာက္ေရာင္းခ်ယင္း အဆိုပါ ကယားရြာငယ္တြင္ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ကိုလာေရာက္ဖြင့္လွစ္ခဲ့သည္။ ထိုအခါက အလက(၁)ေနရာတြင္ ေဒါတမရြာ၊ သီးသန္႕ရဲစခန္းတြင္ ေဒါဥခူရြာ၊ ေဒါႏိုးကူးႏွင့္ေဒသပါတီရံုးအနီးတြင္ ေဒါဆီြးဗီြးရြာတို႕ရွိသည္။ လံုးဆိရိသည္ အေရွ႕ ကရင္နီေစာဖ်ာဖေမာ္ႀကီးထံ ၀င္ေရာက္ခစားၿပီး အဆိုပါကယားရြာငယ္တြင္ ၿမိဳ႕တည္ရန္ ခြင့္ေတာင္းခဲ့ရာ ဖေဖာ္ႀကီးက ၿမိဳ႕တည္ခြင့္ျပဳခဲ့ပါသည္။

        လံုးဆိရိသည္ ၿမိဳ႕ကိုတည္ရန္ လူေနအိမ္ကြက္မ်ားကို စနစ္တက်အကြက္ခ်ထားခဲ့သည္။ ၿမိဳ႕ကိုတည္သည့္ ရက္ကိုရွာေဖြေတြ႕ရွိျခင္းမရွိေသာ္လည္း ႏွစ္မွာ ျမန္မာသကၠရာဇ္ ၁၂၀၀ ခုႏွစ္၊ ကဆုန္လ၊ ေသာၾကာေန႕ ျဖစ္ပါသည္။ ၿမိဳ႕နံေသာၾကာျဖစ္သည့္အတြက္ ထိုအခ်ိန္မွစ၍ ႏွစ္စဥ္ ကဆုန္လ၊ ေသာၾကာေန႕က်ေရာက္သည့္ အခါ ၿမိဳ႕တည္သည့္အထိမ္းအမွတ္အျဖစ္ ဆြမ္းေလာင္းပြဲက်င္းပေလ့ရွိပါသည္။      

        ၿမိဳ႕ကိုတည္ၿပီးေနာက္ ၿမိဳ႕နံေစတီကုန္းထိပ္တြင္ (၅)ရက္တစ္ေစ်းကိုဖြင့္လွစ္ၿပီး ေစ်းဆိုင္ေဆာက္လုပ္ ခဲ့သည္။ ဘီလူးေခ်ာင္းတစ္ေလွ်ာက္ရွိ ကုန္သည္တို႕သည္ ဆိရိေဒါသို႕ေလွမ်ားျဖင့္ လာေရာက္ေရာင္း၀ယ္ခဲ့သည္။ ထို႕အျပင္ ဆီဆိုင္၊ ေနာင္မြန္တို႕ဘက္မွ ကုန္သည္မ်ားသည္လည္း ႏြားလွည္းႏွင့္ ႏြား၀န္တင္တို႕ျဖင့္ လာေရာက္ ေရာင္း၀ယ္ခဲ့ၾကသည္။ ထိုသို႕ လာေရာက္ေရာင္း၀ယ္သည္ကုန္သည္မ်ားအား အေႏွာင့္အယွက္မျပဳလုပ္ရန္ ေစာဖ်ာက ေလွတစ္စီးလွ်င္ လွံတစ္ေခ်ာင္းေပးထားၿပီး ကရင္နီနယ္သို႕ ၀င္ေရာက္လာလွ်င္ ေလွဦးတြင္ တပ္ဆင္ ထားပါက မည္သူမွ် အေႏွာင့္အယွက္မျပဳ၀ံ့ပါ။

        ဤကဲ့သို႕အျခားၿမိဳ႕ရြာမ်ားႏွင့္ ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ကားျခင္းျဖင့္ ဆိရိေဒါသည္ တစ္စတစ္စ စည္ကားလာပါသည္။ ၿမိဳ႕ကိုတိုးခ်ဲ႕ရန္ ေရႊေတာင္ေတာင္ဘက္တြင္ ရွမ္းလူမ်ဳိးမ်ားအား ေနရာခ်ထားၿပီး ဘီလူးေခ်ာင္း အေနာက္ဘက္ကမ္းတြင္ အင္းေလးမွ ေျပာင္းေရႊ႕လာသူမ်ားကို ေနရာခ်ထားေပးခဲ့သည္။

          ကူးသန္းေရာင္း၀ယ္ျခင္းလုပ္ငန္းကို အေၾကာင္းျပဳ၍ ရွမ္းလူမ်ဳိးအေျမာက္အမ်ား လာေရာက္ေနထိုင္ ခဲ့သည္။ ရွမ္းတို႕သည္ ဘီလူးေခ်ာင္းအေနာက္ဘက္ကမ္းရွိ တစ္သီးတစ္ျခားစီရွိေသာ ေရႊေတာင္ႏွင့္ မဂၤလာသီရိ ေတာင္ေတာ္ကို အေၾကာင္းျပဳ၍ လြိဳင္ေခၚဟုေခၚေ၀ၚခဲ့သည္။ လြိဳင္=ေတာင္၊ ေခၚ=တစ္သီးတစ္ျခား ရွိသည္။ လြိဳင္ေခၚသည္ တစ္သီးတစ္ျခားရွိေသာေတာင္ဟု အဓိပၸါယ္ရပါသည္။ ကာလၾကာေရြ႕လ်ားလာသည့္အခါ လြိဳင္ေခၚမွ လြယ္ေကာ္ဟူ၍လည္းေကာင္း၊ လြယ္ေကာ္မွ လြိဳင္ေကာ္ဟူ၍လည္းေကာင္း ေျပာင္းလဲေခၚဆိုခဲ့သည္။ ကယားအမ်ဳိးသားတို႕သည္ လြိဳင္ေကာ္ကို ဆိရိေဒါဟူ၍ပင္ ယေန႕ထိ ေခၚဆိုလ်က္ပင္ရွိပါသည္။

ကယားလူမ်ဳိးစုသမိုင္းစာအုပ္မွ ျပန္လည္မွ်ေ၀ပါသည္။

S.Htoowai

       

        

ေႏြးေထြးစြာႏႈတ္ဆက္ပါတယ္

ကယားျပည္နယ္ကေန အားလံုးကို ႀကိဳဆိုပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့ blog မွာ ကယားျပည္နယ္ရဲ႕ စိတ္၀င္စားဖြယ္ရာ အခ်က္အလက္ေတြသာမကဘဲ ဖုန္း application မ်ားကိုလည္း မွ်ေ၀ေပးသြားမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အခုမွ စၿပီးစမ္းသံုးတာျဖစ္တဲ့အတြက္ အမွားတစ္စံုတစ္ရာရွိရင္လည္း နားလည္ေပးဖို႕ ေမွ်ာ္လင့္ပါတယ္။